پیش‌بینی بهزیستی تحصیلی دانش‌آموزان بر اساس یادگیری خودراهبر، فرهنگ مدرسه و رابطه معلم-دانش‌آموز

چکیده فارسی

هدف اصلی هر نظام آموزشی، افزایش بهزیستی تحصیلی دانش‌آموزان است و برای رسیدن به این هدف، شناسایی عواملی که در افزایش بهزیستی تحصیلی دانش‌آموزان نقش دارند حائز اهمیت است. پژوهش حاضر با هدف پیش‌بینی بهزیستی تحصیلی دانش‌آموزان بر اساس یادگیری خودراهبر، فرهنگ مدرسه و رابطه معلم-دانش‌آموز انجام شد. روش این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی بود. جامعه پژوهش دانش‌آموزان مقطع متوسطه شهر رشت در سال تحصیلی 1404-1403 بود که به روش نمونه‌گیری در دسترس تعداد 150 نفر از آنها انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه بهزیستی تحصیلی (AWBQ؛ تمینین سوینی و همکاران، 2012)، مقیاس آمادگی یادگیری خودراهبر (SDLRS؛ فیشر و همکاران، 2001)، نظرسنجی فرهنگ مدرسه (SCS؛ گرونرت و ولنتاین، 1998) و پرسشنامه رابطه معلم-دانش‌آموز (ITSR؛ مواری و زواک، 2011) بود. داده‌ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون استاندارد چندمتغیره و با نرم‌افزار SPSS-26 تحلیل شد. یافته‌ها نشان داد که بین بهزیستی تحصیلی دانش‌آموزان با یادگیری خودراهبر، فرهنگ مبتنی بر حمایت و همکاری در مدرسه و رابطه باکیفیت میان معلم-دانش‌آموز همبستگی مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین متغیرهای پیش‌بین توانستند که 18 درصد واریانس بهزیستی تحصیلی را تبیین کنند (05/0 > P). با توجه به این یافته‌ها می‌توان نتیجه گرفت که با حمایت از یادگیری خودراهبر و ایجاد فرهنگ مثبت در مدرسه و رابطه سالم میان معلم و دانش‌آموز می‌توان انتظار داشت که بهزیستی تحصیلی دانش‌آموزان افزایش یابد