رابطه بین تجربیات نامطلوب دوران کودکی با احساس تنهایی در بزرگسالی با نقش میانجی طرحواه های ناسازگار حوزه طرد و بریدگی

چکیده فارسی

تجربیات نامطلوب دوران کودکی به‌عنوان یکی از عوامل خطر مهم در شکل‌گیری مشکلات روان‌شناختی در بزرگسالی مطرح شده‌اند. پژوهش‌های متعدد نشان داده‌اند که قرار گرفتن در معرض این تجارب می‌تواند پیامدهایی همچون کاهش کیفیت روابط اجتماعی، آسیب به احساس امنیت عاطفی و افزایش احتمال تجربه احساس تنهایی را در پی داشته باشد. از سوی دیگر، نقش طرحواره‌های ناسازگار اولیه به‌ویژه در حوزه «طرد و بریدگی» به‌عنوان مکانیزم‌های میانجی این رابطه، اهمیت ویژه‌ای دارد. طرحواره‌های این حوزه شامل الگوهای ذهنی و باورهایی درباره‌ی بی‌اعتمادی، محرومیت عاطفی، نقص/شرم و رهاشدگی است که می‌توانند تداوم احساس انزوا و تنهایی را در بزرگسالی تقویت کنند.هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین تجربیات نامطلوب دوران کودکی و احساس تنهایی در بزرگسالی با تأکید بر نقش میانجی طرحواره‌های ناسازگار حوزه طرد و بریدگی است. بدین منظور، ابتدا به مرور ادبیات نظری و پژوهشی پرداخته و سپس مدل مفهومی پیشنهادی تبیین می‌شود. انتظار می‌رود یافته‌ها نشان دهند که اثر مستقیم تجربیات نامطلوب کودکی بر احساس تنهایی، از طریق فعال‌سازی طرحواره‌های ناسازگار حوزه طرد و بریدگی تبیین‌پذیر است. نتایج این پژوهش می‌تواند در طراحی مداخلات درمانی مبتنی بر طرحواره‌درمانی و نیز در برنامه‌های پیشگیرانه جهت کاهش اثرات منفی آسیب‌های کودکی بر سلامت روان بزرگسالان مورد استفاده قرار گیرد