تاثیر مداخلات مبتنی بر طرح‌واره درمانی بر تغییر باورهای ناکارآمد در مقایسه با رفتار درمانی در افراد با اضطراب اجتماعی

چکیده فارسی

اضطراب اجتماعی، اختلالی شایع با تأثیرات منفی بر کیفیت زندگی، با باورهای ناکارآمد و ترس از قضاوت اجتماعی همراه است. پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی طرح‌واره درمانی و رفتار درمانی بر کاهش باورهای ناکارآمد و شدت اضطراب اجتماعی در بزرگسالان انجام شد. در این مطالعه آزمایشی، 60 نفر (30 نفر در گروه طرح‌واره درمانی و 30 نفر در گروه رفتار درمانی) به‌صورت تصادفی انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه اضطراب اجتماعی لیبوویتز (LSAS) و پرسشنامه طرح‌واره‌های یانگ (YSQ-S3) برای سنجش طرح‌واره‌های «نقص/شرم» و «انزوای اجتماعی» بودند. هر گروه 12 جلسه درمانی 90 دقیقه‌ای دریافت کردند. داده‌ها با آزمون t-test مستقل و تحلیل واریانس (ANOVA) تحلیل شدند. نتایج نشان داد که طرح‌واره درمانی در مقایسه با رفتار درمانی کاهش معناداری در نمرات LSAS (p<0.01) و YSQ-S3 (p<0.01) ایجاد کرد. میانگین نمرات باورهای ناکارآمد در گروه طرح‌واره درمانی 1.8 واحد و در گروه رفتار درمانی 0.9 واحد کاهش یافت. این یافته‌ها بر اهمیت هدف قرار دادن طرح‌واره‌های ناسازگار در درمان اضطراب اجتماعی تأکید دارند. محدودیت‌های پژوهش شامل نمونه کوچک بود. پیشنهاد می‌شود مطالعات آینده اثرات بلندمدت و ترکیب این دو رویکرد را بررسی کنند. این پژوهش می‌تواند به روان‌شناسان در انتخاب رویکرد درمانی مناسب برای اضطراب اجتماعی کمک کند