اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر پریشانی روانشناختی زنان دچار تعارضات زناشویی

چکیده فارسی

مطالعه حاضر با هدف اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر پریشانی روانشناختی زنان دچار تعارضات زناشویی انجام شد. پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از لحاظ روش، نیمه‌آزمایشی از نوع پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه‌ی آماری پژوهش شامل زنان دارای تعارضات زناشویی مراجعه کننده به کلینیک مشاوره و خدمات روانشناختی شهر رشت در فاصله‌ی زمانی فروردین تا خرداد 1404 بود. از بین جامعه‌ی آماری 30 نفر به عنوان نمونه و به شکل دردسترس انتخاب شدند و سپس به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه 15 نفر) جایگزین شدند. پس از آن، مداخله شناختی-رفتاری هازلت-استیونز (2003) طی 8 جلسه برای گروه آزمایش اجرا شد، در حالی که گروه گواه در لیست انتظار قرار گرفت. در پایان مداخلات، هر دو گروه (آزمایش و گواه) با ابزار پژوهش مورد پس‌آزمون قرار گرفتند. ابزار گردآوری دادهها پرسشنامه‌‌ی پریشانی روانشناختی کسلر و همکاران (2002)، بود. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کواریانس چندمتغیره با استفاده از نرم افزار SPSS-21 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها نشان داد درمان شناختی رفتاری بر پریشانی روانشناختی زنان دچار تعارضات زناشویی موثر بوده است (05/0 >P). بر اساس نتایج پژوهش، اجرای درمان شناختی رفتاری منجر به کاهش معنادار پریشانی روان‌شناختی در زنان دچار تعارضات زناشویی شد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که درمان شناختی رفتاری با اصلاح الگوهای فکری ناکارآمد و تقویت نگرش مثبت نسبت به آینده، می‌تواند نقش مؤثری در ارتقاء سلامت روان و بهزیستی شناختی–هیجانی این گروه ایفا کند. اختلاف معنادار بین گروه آزمایش و کنترل، مؤید اثربخشی این رویکرد در بهبود شاخص‌های روان‌شناختی بود. بر این اساس، استفاده از درمان شناختی رفتاری به‌عنوان مداخله‌ای علمی و ساختارمند در مراجعین با تعارضات زناشویی قابل توصیه است